Şəhid Muxtar Qasımlı 23 fevral 1993 – 2 oktyabr 2020
Bakı şəhərinin Suraxanı rayonunda dünyaya göz açan Muxtar Qasımlı, hələ kiçik yaşlarından Vətən sevgisi ilə böyüyən, ürəyi torpaq eşqi ilə döyünən, mərdliyi və qüruru ilə seçilən bir Azərbaycan oğlu idi. Onun baxışlarında əzm, sözlərində cəsarət, ruhunda isə sonsuz bir Vətən sevgisi var idi.
Muxtar Qasımlı həyat yolunu təsadüfən seçmədi. O, şüurlu şəkildə hərb sənətini seçərək, Vətənə xidmət etməyi özünün ən ali borcu bildi. Azərbaycan ordusunun şərəfli zabiti kimi daim ön sıralarda yer aldı, silahdaşlarına nümunə oldu, torpağa bağlılığını əməli ilə sübut etdi.
2020-ci ilin 44 günlük Vətən müharibəsi Azərbaycan tarixinin ən şanlı səhifələrindən biri oldu. Bu müqəddəs savaşda Muxtar Qasımlı kimi igid oğullarımız Vətənin azadlığı uğrunda canlarından keçərək tarix yazdılar. Muxtar da həmin qəhrəmanlardan biri idi — qorxmaz, dönməz və yenilməz.
Döyüşlərin ən qızğın anlarında, güllə yağışı altında o, geri çəkilməyi deyil, irəli getməyi seçdi. Yaralandığı halda belə, ağrını unudaraq, sürünə-sürünə döyüş meydanında irəlilədi. Onun üçün öz həyatı deyil, silahdaşlarının həyatı daha önəmli idi.
O, qeyri-adi qəhrəmanlıq göstərərək 4 yaralı döyüş yoldaşını düşmən atəşi altından xilas etdi. Bu, təkcə cəsarət deyildi — bu, əsl insanlıq, əsl qardaşlıq və əsl vətənpərvərlik idi.
Beşinci yaralını xilas etmək üçün yenidən ölümün üzərinə gedərkən, ona “getmə, vurularsan” deyilsə də, Muxtarın cavabı tarixə həkk olundu:
“Yaralı yoldaşımı orada necə qoyum?”
Bu sözlər onun xarakterinin zirvəsi, insanlığının ucalığı və ruhunun böyüklüyü idi. O, sözünün arxasında durdu və bu müqəddəs yolda şəhidlik zirvəsinə yüksəldi. Düşmən snayperinin gülləsi onun cismini aramızdan alsa da, ruhunu ölümsüzləşdirdi.
Atası Əli Qasımlının dediyi kimi, Muxtar yaralı olsa belə başqalarını xilas etməyi özünə borc bilmişdi. Anası Almaz Qasımlının ürək dağlayan xatirələri isə bir ananın necə böyük bir qəhrəman yetişdirdiyini göstərir. Bu, həm böyük bir dərd, həm də böyük bir qürurdur.
Muxtar Qasımlı hələ sağlığında belə demişdi:
“Bayraq kimin üçünsə sevinc, kimin üçünsə qəbir oldu.”
O, bu sözləri ilə öz taleyini yazmışdı. Çünki o bayraq uğrunda canından keçdi. O bayraq onun üçün həm şərəf, həm müqəddəslik, həm də əbədiyaşarlıq rəmzinə çevrildi
Muxtar Qasımlı qısa, lakin mənalı və şərəfli bir ömür yaşadı. Onun həyatı bir dastandır — igidliyin, sədaqətin, mərdliyin və Vətənə sonsuz sevginin dastanı. O, sadəcə bir insan deyil, gələcək nəsillər üçün örnək, bir məktəb, bir qəhrəmanlıq simvoludur.
Bu gün onun adı məktəblərdə, ürəklərdə, xatirələrdə yaşayır. Onun igidliyi uşaqlara dərs, gənclərə nümunə, xalqa qürur mənbəyidir.
Şəhidlər ölməz, Vətən bölünməz!
Muxtar Qasımlı kimi qəhrəmanlar var olduqca, Azərbaycan daim uca olacaq!
Ruhu şad, məkanı cənnət olsun!
MM.AZ
