Ermənilər və Hind qaraçıları arasındakı bioloji eynilik

İnsan şəxsiyyətinin formalaşmasında danılmaz rolu olan ən əsas faktorlardan biri irsi amillərdir.
Bu amilin mahiyyəti bundan ibarətdir ki, doğulduğu gündən hər bir insana genlər vasitəsilə bütövlükdə bəşəriyyətin bioloji təkamülünün və həmin fərdin özünün yaxın əcdadlarının hamısının əlamətləri yığcam formada, kodlaşdırılmış şəkildə ötürülür. Elm sübut edir ki, dünyada erməni adlı xalq yoxdur, özlərini “hay” adlandıran, genetik kod və antropoloji strukturca hind qaraçı tayfalarına mənsub etnos var.

Tarixi həqiqətləri əsas götürən bir çox erməni alimləri də qaracılarla qohumluqlarını etiraf edirlər. Qaraçılar əsrlər boyu qapalı icma şəklində yaşadıqları və əsasən öz aralarında evləndikləri üçün onlarda da bu Aralıq dənizi qızdırması geni mutasiyası konsentrasiya olunub və çox geniş yayılıb.

1971-ci ildə Londonda Birinci Ümumdünya Qaraçılar Konqresi keçirildi. Həmin vaxtdan bəri həm qaraçıların özləri, həm də müxtəlif ölkələrin alimləri bu sirli xalqın köklərini fəal şəkildə axtarmağa başladılar. Dilçilər və genetiklər vahid rəyə gəldilər: təxminən eramızın VI əsrində təxminən 1000 nəfərlik bir qrup Hindistanı tərk edib. Ehtimal olunur ki, onlar falçılar, musiqiçilər və zərgərlər olublar və hansısa hind padşahı tərəfindən Persiya şahına ekzotik bir töhfə olaraq hədiyyə ediliblər.

Bu insanların nəsilləri təxminən 400 il İranda yaşayıb, daha sonra isə onların bir hissəsi qərbə doğru hərəkət edib. “Qaraçı” sözünün bir çox Avropa dillərindəki qarşılığı məhz “misirlilər” sözündən yaranıb. Avropalılar ilk dəfə məhz Misirdən gələn qaraçılarla tanış olublar. Qaraçıların qan qrupları onların köçəri həyatının canlı salnaməsidir. IV qrup onların Hindistan vətəninə işarə edir. III qrup Yaxın Şərq və Misirdə keçən uzun əsrləri göstərir. I qrup isə sonrakı dövrlərdə avropalılarla olan təmasları əks etdirir.

1897-ci ildə rusca çap olunan “Murc” qəzetində dərc edilən məqalədə təsdiq edilir ki, ermənilərin bir hissəsi qaraçılardan törəmədir. 1984-cü ildə Moskvada çapdan çıxmış “Dünya xalqlarının məskunlaşması” kitabında da erməni, qaraçı, sinq və pəncəb dillərinin yaxın olduğu konkret əksini tapıb. Akademik N.Marr erməni tarixi mənbələrinə istinad edərək yazır ki, ermənilər Hindistandan Bizansın şərqinə (indiki Suriya-Livan ərazisinə) qaçıb gəlmiş qaraçı tayfalarından törəyiblər.Dili, mədəniyyəti, adət-ənənələri, hətta fəaliyyəti və həyat tərzi çox oxşardır – ermənini oturaq qaraçıdan ayırmaq çox çətindir.

Dünyanın ən nüfuzlu tibb bazalarında (PubMed, NCBI) qaraçıların və ermənilərin genetikası ilə bağlı onlarla araşdırma var. Keçən əsrdə Avropada xəstəxanalara gələn və qarın ağrısından qıvrılan qaraçı uşaqlarına diaqnoz qoyula bilmirdi. Sonradan bunun “erməni xəstəliyi” olduğu üzə çıxanda, həkimlər elmi jurnallarda “Bu iki xalqın patoloji qan reaksiyaları bənzərdir” deyə qeydlər etdilər.

Erməni qaraçıların əsas mərkəzi Qanq çayı yaxınlığında olan Kannauc şəhəri ətrafından köç edib, Mədrəs, Kəlküttə,Racastan və Haryana ərazilərinə gediblər. Fransiz Nikolaus Finck 1907-ci ildə yazdığı “Die Sprache der armenischen Zigeuner” (Erməni qaraçılarının dili) əsəri ciddi mənbə sayılır.

“Phylogeography of Y-Chromosome Haplogroups in the Caucasus”: Bu tip genetik araşdırmalarda Ermənistan əhalisi arasındakı Hindistan mənşəli haploqruplar (məsələn, H-M82) birbaşa Boşaların varlığı ilə əlaqələndirilir. Araşdırma konkret yazır ki, bu yalnız Hindistan yarımadasına məxsusdur. Laboratoriya analizlərində həm ermənilərdə, həm də qaraçılarda məhz M694V kodunun dominant çıxması eyni soy kök olmasını təsdiq edir. Hematoloji populyasiya tədqiqatları göstərir ki, qaraçılarda (Hindistan köklərinə görə) və ermənilərdə bu nadir IV (AB) qan qrupunun rastgəlmə tezliyi digər Avropa və Qafqaz xalqlarının ortalamasına nisbətən daha yüksək faizlərlə qeydə alınır.

Dünyanın başqa heç bir yerli xalqında bu genə rast gəlinmir. Bu, onların “bioloji pasportu”dur və birbaşa Hindistanı göstərir. The Journal of the Gypsy Lore Society beynəlxalq jurnalda 1900-1920-ci illərdə “The Armenian Gypsies” başlıqlı bir neçə araşdırmaları var və onlar da təsdiq edir ki, bugünkü ermənilər Hindistandakı Lom kastasından ayrılıb Ermənistana gələn qaraçı qoludur.

Hər iki xalq əsrlərlə eyni coğrafiyada, eyni infeksiyalara məruz qalıblar. Bu da onların immun sistemində bənzər irsi izlər buraxıb.

Ermənistandakı vanetsilər, boşalar, aparantsılar, kyavartsılar və digər qaraçıların qan qrupları eyni kodlarla formalaşıb.

Sizlərə bir foto da təqdim edirəm. 1891-ci ilə, Nəsrəddin Şah Qacarın Tehrandan Ərak şəhəri yaxınlığındakı müxtəlif bölgələrə səyahət etdiyi dövrə aiddir.

Şah özü bu barədə yazır: “Bu kəndin bütün kişi və qadınları erməni xristianlarıdır və bu torpaqlarda heç yerdə görmədiyim qəribə geyimlər geyinirlər.”

Bu foto bir daha sübut edir ki, ermənilər Hindistandan olan qaraçılardır; əyinlərində də onların milli geyimləri bunu təsdiq edir.

Биологическая идентичность между армянами и индийскими цыганами

Одним из основополагающих факторов, играющих неоспоримую роль в формировании человеческой личности, являются наследственные (генетические) факторы. Суть данного фактора заключается в том, что с момента рождения каждому человеку посредством генов в компактной, закодированной форме передаются как общие признаки биологической эволюции всего человечества, так и специфические особенности всех его непосредственных предков.

Научные исследования показывают, что в антропологическом и генетическом контексте этнос, именующий себя «хай», по своей генетической кодировке и антропологической структуре обнаруживает глубокие связи с индийскими цыганскими племенами. Многие армянские ученые, опираясь на исторические реалии, также признавали эту этногенетическую близость. В силу того, что цыгане на протяжении веков существовали в виде закрытых общин и практиковали эндогамию (браки строго внутри группы), у них зафиксирована высокая концентрация и широкое распространение мутации гена семейной средиземноморской лихорадки.

В 1971 году в Лондоне состоялся Первый Всемирный цыганский конгресс. С этого момента как сами цыгане, так и ученые из разных стран активизировали исследования по поиску исторических корней этого загадочного народа. Лингвисты и генетики пришли к единому выводу: примерно в VI веке нашей эры группа численностью около 1000 человек покинула пределы Индии. Предположительно, это были предсказатели, музыканты и ювелиры, которые были преподнесены в дар шаху Персии в качестве экзотического подарка от одного из индийских правителей.

Потомки этих переселенцев проживали на территории Ирана около 400 лет, после чего часть из них двинулась в западном направлении. Примечательно, что экзоэтноним «цыгане» во многих европейских языках этимологически восходит к слову «египтяне», так как европейцы впервые столкнулись именно с теми группами, которые мигрировали через Египет.

Серологический портрет цыган является живой летописью их многовековых миграций:

• IV (АВ) группа крови прямо указывает на их индийскую прародину.

• III (В) группа крови отражает длительные исторические периоды, проведенные на Ближнем Востоке и в Египте.

• I (0) группа крови демонстрирует более поздние контакты и смешение с европейским населением.

В статье, опубликованной в 1897 году в русскоязычной газете «Мурч», подтверждается, что значительная часть армянского субэтноса имеет цыганское происхождение. В фундаментальном труде «Расселение народов мира», изданном в Москве в 1984 году, также детально зафиксирована лингвистическая близость армянского языка с языками цыган, синдхов и панджабцев. Академик Н. Марр, ссылаясь на древнеармянские исторические источники, указывал, что предки армян сформировались на базе цыганских племен, бежавших из Индии к восточным границам Византии (территория современной Сирии и Ливана). Язык, культура, традиции, а также род деятельности и бытовой уклад этих групп демонстрируют такое поразительное сходство, что дифференцировать оседлого цыгана от армянина исторически представлялось крайне сложной задачей.

В крупнейших международных медицинских базах данных (PubMed, NCBI) содержатся десятки исследований, посвященных генетике цыган и армян. В прошлом веке в европейских клиниках врачи долгое время не могли установить диагноз цыганским детям, поступавшим с приступами острых болей в животе. После того как было доказано, что это так называемая «армянская болезнь» (периодическая болезнь), в медицинских журналах появились записи: «Патологические реакции крови данных двух народов идентичны».

Основной очаг исхода армяно-цыганских групп находился в окрестностях города Каннаудж у реки Ганг, откуда они мигрировали в направлении Мадраса, Калькутты, Раджастхана и Харьяны. Серьезным академическим источником в этой области признан труд французского лингвиста Николауса Финка (Nikolaus Finck) 1907 года — «Die Sprache der armenischen Zigeuner» («Язык армянских цыган»).

В современных популяционно-генетических работах, таких как «Phylogeography of Y-Chromosome Haplogroups in the Caucasus», присутствие специфических субклад гаплогрупп индийского происхождения (в частности, H-M82) среди населения Армении напрямую связывается с субэтнической группой Боша. Исследования четко констатируют, что данный генетический маркер является эндемичным для Индийского субконтинента. Тот факт, что в лабораторных анализах как у армян, так и у цыган доминирует мутация M694V, служит биологическим свидетельством единого субстрата. Кроме того, гематологические исследования показывают, что редкая для остального населения планеты IV (АВ) группа крови фиксируется у цыган и армян с аномально высокой частотой по сравнению со среднеевропейскими и среднекавказскими показателями.

Этот генетический маркер не встречается у других автохтонных народов мира, являясь своего рода «биологическим паспортом», указывающим непосредственно на Индию. В международном научном журнале The Journal of the Gypsy Lore Society в период 1900–1920 годов был опубликован цикл исследований под общим заглавием «The Armenian Gypsies», подтверждающих, что данная группа представляет собой цыганскую ветвь, отделившуюся от индийской касты Лом и переселившуюся на Кавказ. На протяжении веков обе группы существовали в идентичных географических и экологических условиях, подвергаясь воздействию одних и тех же патогенов, что сформировало схожие наследственные адаптивные следы в их иммунной системе. Группы крови таких субэтнических и локальных общин Армении, как ванеци, боша, апаранци, кяварци и др., сформированы по одинаковым генетическим кодам.

В качестве исторической иллюстрации приводится фотография 1891 года, сделанная во время путешествия Насреддин-шаха Каджара из Тегерана в окрестности города Эрак. Шах лично зафиксировал в своих мемуарах следующий факт:

«Все мужчины и женщины этой деревни являются армянами-христианами, и они носят странные одежды, подобных которым я не видел ни в одном другом регионе этой земли».

Данный фотодокумент визуально подтверждает исторические свидетельства о миграции данных групп из Индии, поскольку элементы их традиционного костюма полностью идентичны национальным одеждам индийских цыганских племен.

Проф. Др. Заур Алиев