Bu tarix təkcə bir insanın dünyaya gəldiyi gün deyil. Bu tarix həm də yaddaşın, kədərin və susmayan vicdanın tarixidir. Çünki 26 fevral Azərbaycan xalqının qan yaddaşına həkk olunmuş Xocalı soyqırımı günüdür. Elə buna görə də Yetim Eyvazov öz doğum gününü heç vaxt qeyd etməyi qəbul etmədi. O, sevinc süfrəsi qurmağı deyil, həmin gün şəhidlərin ruhuna ehtiram göstərməyi seçdi.
Yetim Eyvazov sözə sadiq, qələmə sədaqətli bir şair idi. Onun qəlbi xalqın ağrısı ilə döyünürdü. O, poeziyanı təkcə sənət kimi deyil, həm də mənəvi borc kimi görürdü. Xocalının harayını, anaların göz yaşını, yarımçıq qalan uşaqlığı misralarında yaşadırdı. Onun üçün 26 fevral şam işığında səssiz anım, qara lentli xatirə və susaraq deyilən dualar demək idi.
O deyirdi ki, “Şairin doğum günü xalqının ağrı günü ilə üst-üstə düşürsə, o gün bayram ola bilməz.” Bu, onun xarakteri idi — həssas, vicdanlı və vətəninə bağlı.
Yetim Eyvazov ömrü boyu qələm simvolunu şərəflə daşıdı. Qələm onun üçün silah idi – həqiqətin silahı. O, sözlə mübarizə apardı, sözlə yaşadı və sözlə yadda qaldı. Onun misralarında həm ümid, həm kədər, həm də gələcəyə inam vardı.
Bu gün o aramızda olmasa da, ruhu yaşamaqdadır. 23 iyul 2017-ci ildə cismani ömrü başa çatsa da, poeziyası hələ də nəfəs alır. Onun adı hörmətlə çəkilir, xatirəsi ehtiramla yad edilir.
26 fevral – həm doğum, həm də matəm günü…
Yetim Eyvazov üçün bu tarix şəxsi sevinc deyil, ümummilli dərd idi.
Bu gün biz onun doğum gününü qeyd etmirik — biz onu anlayırıq, onu xatırlayırıq və onun kimi düşünməyə çalışırıq.
Ruhu şad olsun.
Qələmi nur içində uyusun.
Xatirəsi daim yaşayacaq.
MUASİRMEDİA.AZ
